به گزارش فوژان نیوز،نشست فیلم سینمایی «دو روی پاییز» به کارگردانی روناک طاهر پس از نمایش این اثر در جشنواره جهانی فیلم فجر برگزار شد، طاهر در ابتدای این نشست بیان کرد: «من از نقاشی، ویژوال آرت و تصویرسازی شروع کردم. یک جاهایی حس کردم این تصویرها باید حرکت کنند، پس به صورت اتفاقی به سمت انیمیشن رفتم. البته خوششانس بودم و همان انیمیشن اولم به جشنواره برلین رفت.» وی افزود: «در ادامه در استرالیا مدرک کارگردانی تلویزیون گرفتم.»
او گفت: «من فیلمهای کوتاه زیادی خارج از ایران ساختهام. فیلمسازی یک کار گروهی است که باید بتوانید با اعضا هماهنگ شوید و همه را حمایت کنید. من مطمئن نبودم این توانایی را داشته باشم، بنابراین در ایران یک فیلم کوتاه ساختم. تهیهکننده کار از من پشتیبانی کرد و نتیجه کار، یک فیلم دلنشین شد. فضای کار کردن در ایران با تجربیات من متفاوت است. من همیشه رویای کار کردن در ایران را داشتم. از سوی دیگر، در استرالیا من را با تصویرسازی میشناسند و میگویند کارهای من روح شرقی دارد.»
طاهر با اشاره به اینکه از ۲۰ سالگی در استرالیا زندگی میکند، گفت: «من بعد از ۲۰ سال به ایران آمدم و فیلم ساختم. باید بگویم در دانشگاه ملبورن درس خواندم. یک بار استادم به من گفت: “پذیرای نظرات همکارانت باش.” و تأکید کرد: “حواست باشد خودت را به فرهنگهای دیگر محدود نکنی. تو مثل خانهای هستی که میتوانی اتاقهای جدیدی از فرهنگهای مختلف به خودت اضافه کنی.” بنابراین من هم یک اتاق جدید از فرهنگ ایرانی به کارم اضافه کردم.»
او در ادامه افزود: «فیلم من درباره دو خواهر دوقلو است که از نظر رفتاری با هم تفاوت دارند. من قبل از آمدن به ایران سعی کردم تمام چالشهای نبودنم را برطرف کنم. بسیار تحقیق کردم تا به بازیگران مورد نظرم برسم. تعداد زیادی فیلم ایرانی تماشا کردم و میدانستم کدام بازیگران را میخواهم.»
طاهر با اشاره به لحن احساسی فیلمش گفت: «لحظات احساسی در فیلم من زیاد است. صداگذار ما، آقای مختاری، در صدابرداری بسیار قدرتمند عمل کرد، اما در یکی از سکانسها که پدر و مادر برای دیدن جنازه میروند، ایشان به عنوان صداگذار در حین کار گریه کرد که صحنه بسیار سختی بود.»
این کارگردان در بخش دیگری از سخنانش گفت: «من در استرالیا فیلم ساختهام و در بسیاری از جشنوارهها به عنوان نماینده سینمای استرالیا حضور داشتهام. باید اعتراف کنم وقتی اولین فیلمت را میسازی، آنقدر حرف برای گفتن داری که گاهی به خودت یادآوری میکنی لازم نیست همه حرفها را در یک فیلم بگویی. علاوه بر این، من خوششانس بودم که با بازیگران خوبی کار کردم. خانم مقدمی همکاری بسیار صمیمانهای داشتند.»
او در پایان با اشاره به چالشهای شخصیاش گفت: «من از خانوادهای هستم که خواهر و برادرم پزشک هستند. برایم عجیب بود که پس از چهار سال به ایران بیایم و هیچکس را در اینجا نداشته باشم. اینکه به ایران بیایم و ندانم میتوانم فیلمم را بسازم یا نه، واقعاً چالش برانگیز بود.»
این کارگردان در پاسخ به پرسشی درباره طراحی صدا در فیلمش توضیح داد: «پذیرش این ایده که کاراکتری خلق کنی که حضورش فیزیکی نیست و فقط صدایش شنیده میشود، اما از نظر روانی بتواند با مخاطب ارتباط برقرار کند، کار دشواری است. برای این کار باید بتوانی حالتی از همخوانی و هماهنگی در صدای این کاراکتر ایجاد کنی.»
