عبدی متولد ۴ شهریور ۱۳۳۹ در تهران بود و فعالیت هنری خود را از سال ۱۳۵۸ با نمایشهای آماتوری آغاز کرد. او در سال ۱۳۶۱ به تلویزیون پیوست و با مجموعه «باز مدرسم دیر شد» (۱۳۶۲) به شهرت رسید. یک سال بعد، با فیلم «جنجال بزرگ» وارد سینما شد و بهتدریج با آثاری چون «مردی که موش شد»، «اجارهنشینها»، «گراند سینما» و «ای ایران» به یکی از چهرههای شاخص کمدی سینمای ایران تبدیل شد.
نوع چهره و بازیهای منحصربهفرد عبدی، او را به بازیگری توانا در نقشهای متفاوت تبدیل کرد. او در فیلم «مادر» نقش معلول را بازی کرد و در «سفر جادویی» در دو نقش میانسالی و کودکی ظاهر شد.
بازی در «دلشدگان» و «آقای شانس» نیز از دیگر کارهای شاخص او محسوب میشود.
عبدی برای بازی در فیلمهای «مادر» (۱۳۶۸) و «خوابم میآد» (۱۳۹۰) دو سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را از جشنواره فیلم فجر دریافت کرد.
او در سهگانه «اخراجیها» بار دیگر به اوج محبوبیت بازگشت و نقشآفرینیهای بهیادماندنیای از خود به جای گذاشت.
عبدی در فیلمهای «آدمبرفی»، «خوابم میآد» و «خوابزدهها» نیز نقشهای متفاوتی از جمله ایفای نقش زن را تجربه کرد. او در سال ۱۳۸۰ برای بازی در فیلم «نان و عشق و موتور هزار» نامزد سیمرغ شد.
اکبر عبدی نشان درجه یک فرهنگ و هنر را نیز در کارنامه داشت و همواره به عنوان یکی از تأثیرگذارترین چهرههای سینمای کمدی ایران شناخته میشد.
جامعه هنری هم اکنون شاهد درگذشت یکی از چهره های شاخص سینمای کشورمان است هنرمند تکرار نشدنی عرصه بازیگری.
عجب مرد نازنینی بود حیف و حیف .
اکبرعبدی بخشی از سینمای کمدی ایران هست و خواهد ماند .روحش قرین شادی