به گزارش فوژان نیوز، امروز ۲۲ تیرماه، یازدهمین سالروز درگذشت استاد «حمید سمندریان»، مردی برای تمام سرفصلهای بازیگری تاریخ سینمای ایران است. مردی از جنس یکرنگی و حقیقت، استادی پر از علوم و فنون بازیگری از سراسر دنیا که در یادداشتی کوتاه به گوشهای از زندگی پربارش خواهیم پرداخت.
استاد حمید سمندریان در نهم اردیبهشت ۱۳۱۰ در تهران متولد شد. وی در دوران دبیرستان، همزمان در کلاسهای تئاتر و هنرپیشگی حضور فعال داشت و علاقهاش به ساز ویولن، او را به شاگردی ممتاز نزد محمود ذوالفنون رساند، اما در نهایت، تئاتر را برگزید.
استاد سمندریان پس از اتمام دبیرستان برای ادامه تحصیل راهی آلمان شد و در آنجا با شرکت در دورههای عالی هنرهای نمایشی، چنان غرق علوم تئاتر گردید که دیگر هنرها و رشتههای دانشگاهی برایش جذابیت پیشین را نداشتند. او مبانی تئاتر و بازیگری را بهصورت حرفهای در آلمان فراگرفت.
پس از اجراهای موفق و متعدد با گروههای هنری اروپایی، استاد به ایران بازگشت و پایهگذار «هنرستان آزاد هنرهای دراماتیک» وابسته به هنرهای زیبای کشور شد.
وی پس از اجرای چندین نمایش در ایران، در سال ۱۳۴۸ تدریس در دانشگاه هنرهای زیبا را آغاز کرد و مدتی بهدلایلی که برایش مشکلاتی ایجاد کرده بود، از تدریس دور ماند، اما در سال ۱۳۷۰ بار دیگر به عرصه آموزش در دانشکدههای تهران و هنر و معماری بازگشت.
استاد سمندریان در سال ۱۳۷۳ آموزشگاه بازیگری خود را بازگشایی کرد تا هر آنچه از علوم تئاتر و نمایش تجربه کرده بود، در اختیار شاگردانش قرار دهد.
ایشان بارها از کشورهای اروپایی بهویژه آلمان برای تدریس، آموزش و اجرا دعوت شد، اما عشق به ایران، او را بر آن داشت تا در کنار جوانان این سرزمین بماند.
از ویژگیهای برجسته استاد — که خود شاگردی کوچک در مکتب او بهشمار میروم — صداقت، روراستی و آموزش متناسب با سطح فنی و استعداد ذاتی شاگردانش بود. او بههیچوجه علاقهمندان فاقد استعداد بازیگری را به ادامه این راه پرپیچوخم تشویق نمیکرد و از رکگویی و سخن بیپرده درباره تواناییهای شاگردانش ابایی نداشت. هرگز امید واهی در کسانی که صرفاً تحت تأثیر تابلوها و مجلات سینمایی به سمت بازیگری کشیده شده بودند، زنده نگاه نمیداشت.
در آن زمان، حضور در کلاسهای استاد سمندریان مستلزم مصاحبه و آزمونهای سخت گزینش بود که تنها با استعداد فرد مرتبط بود. او در آموزش از تمام دانش خود برای بهرهبردن شاگردانش بهره میگرفت و میان دانشآموختگانش تبعیض قائل نمیشد.
استاد به تمام اصول آموزشی در کلاسهایش پایبند بود و هیچ شاگردی را بدون لباس مناسب تمرین شرکت نمیداد. انضباط و تلاش برای «خواستن» در شاگردانش را میستود. ایشان به فن بیان بازیگر توجه ویژهای داشت و نکات فنی این مهارت را به شکلی مؤثر در اختیار شاگردانش قرار میداد.
استاد سمندریان همواره بر این باور بود که «پرویز فنیزاده» بهترین بازیگر مرد ایران است و این ادعا را با تحلیلهایش به اثبات میرساند.
در طول دوران تدریس این استاد بزرگ، شاگردان بسیاری — که امروز نامآوران عرصه بازیگری هستند — به سینما و تئاتر ایران معرفی شدند که ذکر نام همه در این یادداشت کوتاه نمیگنجد.
وی در طول عمر هنری خود، سبکهای نوین و استواری در تاریخ نمایش و تئاتر ایران بنیان نهاد. اجراهای شاخص و ماندگاری چون «گالیله» اثربرتولت برشت ، «ملاقات بانوی سالخورده»، «بازی استریندبرگ» و «باغ وحش شیشهای» اثر تنسی ویلیامز، از این استاد گرانقدر، تکرارنشدنی و ستودنی است.
او مدتی با بیماری دستوپنجه نرم کرد، اما تا آنجا که توان داشت، از آموزش دست نکشید و عاشقانه و با باوری ژرف به دانش نمایش، راهش را ادامه داد.
استاد حمید سمندریان در ۲۲ تیرماه ۱۳۹۱ چشم از جهان فروبست، اما ادامه راهش بهدست شاگردانی که در مکتب او پرورش یافتهاند، همواره زنده نگاه داشته خواهد شد.
روحش شاد و یادش گرامی باد.
