بازگشت او به ایران، آغازی شد بر خلق بیش از ۱۲۰ فیلم کوتاه و بلند که هرکدام ردپایی از نگاه انسانی و تعصب حرفهایاش را داشتند. فیلم «مرثیه گمشده» (۱۳۶۲) که روایتگر مهاجرت هزاران لهستانی به ایران در جنگ جهانی دوم بود، نهتنها در تاریخ سینمای ماندگار شد، بلکه نشان ویژه کشور لهستان را از رئیسجمهور این کشور برای سینایی به ارمغان آورد. این فیلم، یک اثر فرهنگی ناب بود که مرزهای ملی را درنوردید و جهانیاندیشید.
اما اوج شهرت سینایی برای عامه مردم، با فیلم «عروس آفتاب» رقم خورد. فیلمی که در دل سنتهای عشیرهای جنوب روایت میشد و با بازی حمید فرخنژاد و غزل صارمی، داستان دختری را روایت میکرد که میان عشق و رسومِ کهنه گیر کرده بود. این فیلم که با نگاهی عمیق به وضعیت زنان در جوامع سنتی ساخته شد، سیمرغ بلورین بهترین فیلمنامه را دریافت کرد و یکی از ماندگارترین آثار سینمای ایران شد.
با وجود این موفقیتها، سینایی از تلخکامیهای سینما بیبهره نبود. او از فیلمنامههایی میگفت که سالها نوشته بود، اما هیچگاه امکان ساخت نیافتند.
او در یکی از گفتوگوهایش، با حسرت از فیلمنامههایی چون «قطار زمستانی» نام برد و میگفت که اگر فیلمساز واقعی هستید، باید به حرفهتان تعصب داشته باشید و اجازه ندهید حرفههای دیگر وارد آن شوند. او معتقد بود که اگر هرکدام از ما برای کارمان احترام قائل باشیم، دیگران هم برای آن احترام خواهند گذاشت. در سالهای پایانی، سینایی به علت بیماری کرونا و عفونت ریه در بیمارستان امیراعلم بستری شد و سرانجام در ۱۱ مرداد ۱۳۹۹ در ۷۹ سالگی درگذشت.
اما آنچه از او بهجای ماند، بیش از یک کارنامهٔ پربار است؛ او یک «انستیتو» بود.
